خدایا دوست تر میدارم بزرگواری گول خور باشم!

 خدایا: مرا، در ایمان، اطاعت مطلق بخش، تا در جهان، عصیان مطلق باشم. خدایا: به من تقوای ستیز بیاموز، تا در انبوه مسئولیت، نلغزم و از تقوای پرهیز مصونم دار تا در خلوت عزلت، نپوسم. خدایا: مرا به ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان، اضطراب‌های بزرگ، غم‌های ارجمند و حیرت‌های عظیم را به روحم عطا کن. لذت‌ها را به بندگان حقیرت بخش و دردهای عزیز بر جانم ریز.

خدایا: اندیشه و احساس مرا در سطحی پائین میاور که زرنگی‌های حقیر و پستی‌های نکبت‌بار و پلید شبه آدم‌های اندک را متوجه شوم؛ چه، دوست‌تر می‌دارم بزرگواری گول خور باشم تا، همچون اینان، کوچکواری گول زن. خدایا: مرا از چهار زندان بزرگ انسان: طبیعت، تاریخ، جامعه و خویشتن، رها کن، تا آن چنان که تو، ای آفریدگار من، مرا آفریده‌ای خود آفریدگار خود باشم، نه که -همچون حیوان- خود را با محیط، که محیط را با خود، تطبیق دهم.(دکتر علی شریعتی)

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.